Ale cholernie bym chcial miec dziecko. Cholernie bym chcial miec normalny zwiazek

scenka: rozmowa między zakochanymi

Otaczam się ludźmi z  którymi nie mogę nawet pogadać najbliżsi kumple mnie wkurwiają, dziewczyna jest na mnie wkurwiona wiec nie mogę mówić o swoich uczuciach. Chciałbym uciec i zacząć wszystko od nowa. Mam kupować samochód ale coraz częściej się zastanawiam czy brać na kredyt / leasing bo będzie to smycz, przez którą nie będę mógł tego wszystkiego rzucić.

Mam jechać w góry po świętach, nie mam już ochoty.

To ja zmarnowałem jej 6 lat, nikt nie zapyta jak ja się czuje. Kurwa. Zawsze tak było. Zawsze było coś ważniejszego sytuacja w jej domu, jej matura, jej egzaminy, jej kontakty z przyjaciółkami, jej kontakty z ojcem z matką. Nigdy nie mogłem powiedzieć jak ja się czuję. Szczerze nie kojarzę w ogóle takiej sytuacji kiedy bym z nią otwarcie mówił o tym co mnie boli, co mi leży na sercu. Z innymi potrafiłem z nią nigdy. Innych już nie ma jest tylko ona.

6 lat zobowiązuje. Stoję teraz na rozstaju dróg, kiedy trzeba w końcu podjąć konkretne decyzje. Tak przynajmniej twierdza inni. Siedzę każdego dnia i ciągle o tym myślę. Na podstawie powyższego opisu można by powiedzieć nad czym ty kurwa myślisz, kupuj pierścionek i módl się aby się zgodziła. Jednak nie znasz wielu dodatkowych faktów, które wciąż przeszkadzają mi tą decyzję podjąć. Nie zamierzam tutaj o nich pisać, gdyż byłoby to bardzo nie fair. Przedstawiałbym jedynie je z mojego, często nieobiektywnego punktu widzenia.

Jest również niezmiernie trudno mi mówić na forum o jej wadach, o tym co mnie w niej wkurza. Wynika to z tego powodu iż ją znam. Trochę głupio może to zabrzmiało. Ale wiem co przeżyła, wiem co przeżywa teraz, wiem jak ją czasem ludzie traktują i jest mi cholernie z tego powodu przykro i wzbiera się we mnie wkurwienie na samą myśl o tych sytuacjach. Na prawdę uwierz mi że zasługuje na szczęście, zasługuje na miłość na szczęśliwy poważny związek.

Nie chcę pisać o niej o jej charakterze, więc napisze o naszym związku, naszej miłości.

Bo widzisz mam trochę popierdolone postrzeganie miłości. Jest to dla mnie pasja, namiętność, pożądanie, wzajemne rozumienie się, całkowite oddanie się sobie wspieranie siebie, wspólne siedzenie czytanie książek, stworzenie jedności. Takie postrzeganie być może wynika z idiotycznych filmów czy książek. Współczesny świat być może wmówił mi że tym jest miłości, żeby więcej na mnie zarobić na walentynkach itp.

Skupmy się na tym jak to wygląda u nas. Wydaje mi się że coś się wypaliło. i nie chodzi tu o to że namiętna miłość przeobraziła się dojrzałą odpowiedzialną miłość. Bo tego drugiego jakoś u nas nie widzę. Czym nazwać uczucie bycia ze sobą jakby dla samego bycia. Jak nazwać to że gdy wracam do domu, jakoś nic nie czuję, nie czuję radości. Kiedy się z nią widzę jest mi to jakoś obojętne, tzn nie czuję jakoś radości, nie czuję czegoś takiego że fajnie że siedzimy choćby razem w pokoju. Ona chce żebym podjął już konkretną decyzję, ale wydaje mi się że chce wziąć ślub, nie dlatego że jest to ślub właśnie ze mną, ale dlatego że będzie to ślub, będzie to stabilizacja itp.

Ślub jest to dla mnie coś cholernie ważnego, kiedy będę komuś składał przysięgę do końca życia to chcę to czuć. Kiedy będę klękał by kogoś prosić o rękę, o to aby uszczęśliwiła mnie, chcę naprawdę tego chcieć. Chcę przygotowywać ten moment denerwować się ekscytować się tym. Teraz gdybym to zrobił nie czułbym tego. Coś między nami wygasło.

Więc jak nazwać to uczucie kiedy ona mówi Ci że nie ma w sumie ochoty się pocałować przytulić się. Czy taka jest właśnie miłość?

Kiedy rozmawiałem ze znajomą o miłości, powiedziałem jej że chciałbym czuć że jest to kobieta z którą chcę spędzić resztę życia, chciałbym czuć namiętność, nie móc doczekać się kiedy ją zobaczę znowu. Ona napisałam mi

„ja juz wyszlam z tej pieknej bajki o wielkich milosciach. wazne, zeby bylo co do grnka wlozyc i zeby sie godnie zylo. wtedy i w malzenstwie sie uklada. no wiadomo nie zawsze, ale dla mnie niestety kasy stanowi wazna czesc udanego zwiazku”

Czy tym ma być właśnie miłość? Jakoś sie żyję nie zabijamy się aż tak, w sumie nie ma o czym gadać, ale jest co do garnka włożyć, kasa jest, seks raz w tygodniu bardziej z potrzeb fizjologicznych niż z podniecenia pożądania. Czy tak chcemy przeżyć nasze życie?

Może faktycznie tak jest lepiej nie poświęcamy się tej miłości żyjemy w małżeństwie, w sumie jakoś jest nie ma jakiegoś ciągłego myślenia o drugiej osobie, ochoty na seks, ale to dobrze bo możemy skupić się na pracy a póżniej na dzieciach. Czy naprawde tego chcemy? Ja wiem że ona zasługuje na więcej, na coś prawdziwego. Czy to co jest między nami jest prawdziwe? Czy presja społeczeństwa i czy presja wynikająca z „przebiegu 6 letniego” związku, spowodowała że ona nie widzi, że coś jest nie tak?

Czy może jednak bajka o pięknej miłości, wciskana nam w filmach książkach, nie może być prawdziwa?

Zdajesz sobie sprawę że to już nie jest to co kiedyś to wyczekiwanie, to nie jest już nawet szczęśliwe spędzanie czasu ze sobą. To jest wyłącznie trwanie. Trwanie bo tak. Najlepsza odpowiedz opisująca cały ten stan „bo tak”. Miłość dojrzewa zmienia się ewaluuje z namiętności w dojrzałe szczęście, które oboje czujecie. Ale co gdy tego szczęścia już żadne z was nie czuje. Co gdy siedzę czekam aż wróci i gry wraca, gdy patrzysz w jej oczy i widzisz smutek. Myślisz ok gorszy dzień. Czekasz jutro znowu siedzisz przy swojej misce na swoim legowisku, czekasz aż wróci pogłaszcze cie pocałuje i wchodzi … Zamiast słońca znowu wnosi smutek albo wkurzenie. I zdajesz sobie sprawę że to już nie jest dojrzałe szczęście a wyłącznie trwanie i tyle. I wiesz że ty sam też już nie widzisz sensu się starać. Oboje zbliżacie się ku horyzontowi, za którym kompletnie nic nie ma.

Oboje żyjecie złudzeniami. Ty że ona jest kimś innym, ona że ty kiedyś się zdecydujesz. I tak naprawdę nie ma w tym ani namiętności, ani dojrzałego szczęścia. Jest tylko trwanie. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. BO TAK.

Nie wiem.

Zawsze kiedy myślę o takich sytuacjach, albo nawet sam jestem ich częścią, wyobrażam sobie jakieś małżeństwo mieszkające z trójką dzieci w syfiastej kawalerce. Mam przed oczami obraz tego obleśnego męża, który opowiada swojej żonie, jak to wszystko teraz na pewno się zmieni, że to jest duża szansa i teraz kurwa będą mieszkać jak królowie. Ehh a wychodzi jak zwykle.

Moja rada, przygryź język, osiągnij to coś a dopiero później zaproś znajomych na dobre chlanie i przedstaw im dobre wiadomości. Jeśli będą ci „szczerze” gratulować z zaciśniętymi zębami, pierdol ich.

Ile razy sam miałeś taką sytuację:

- Kochanie ale co się stało?

- Nic

- No ale mała przecież widzę (w środku zaczyna bulgotać, już czujesz, że ta krew mocniej pulsuje, ale ok spokój człowieku)

- Nie nic wszystko ok

- Ok, jak będziesz chciała to pamiętaj że zawsze możesz mi powiedzieć.

Wiec siedzisz obok niej, co chwilę spoglądasz i widzisz że ni chuja nie jest ok. Widzisz te minę, widzisz ten smutek w oczach. Dobrze wiesz że ten jej humor nie zostaje tylko u niej w środku, bo to przecież wpływa na was. Przecież ten grobowy nastrój unosi się w powietrzu i coraz bardziej ty też nie możesz oddychać. Więc kolejna próba.

- Kotek przecież widzę, że coś się dzieje

- No bo, ehh , nie nic wszystko ok .

Goosfraba, kurwa goosfraba. Palnik na którym gotuje się twoja krew rozkręcony na maksa, a mógłbyś zmienić w końcu to podejście. Miec trochę bardziej wyjebane. Nie przejmować się tak, wyjść wypić sobie trochę rudej, zrelaksować się. Ale nie ta dziwka zwana empatią dobija się od środka, napiera coraz mocniej. Nie ważne jak grubymi drzwiami próbujesz ją oddzielić od twojego pokoju relaksu, i tak słychać pukanie, walenie, dobijanie się. Nie musisz pytać  Kto tam? , sam dobrze wiesz.

Więc siedzisz, atmosfera coraz bardziej gęsta, ponura.

- No ale skarbie, przecież wiesz że ja się martwię (po cholerę ja się pytam po cholerę) , jestem z Tobą i chcę wiedzieć co sie dzieje u Ciebie (jeszcze raz po cholerę ja się pytam, nie starczy ci ta wiedza która masz, kurwa, musisz być taki ciekawski)

Próbujesz kolejny raz, rodzi się napięcie między wami, bo ty jesteś natarczywy i ja tym męczysz. Sam jesteś wkurzony bo ten nastrój też udziela się Tobie. No ale ok, wiemy co robimy źle, teraz jest pytanie , jak powinniśmy to rozegrać dobrze?

Zapytać raz? Przytulić pocałować i pomilczeć? Wszystko pięknie , ale jesteśmy jednak tylko ludźmi na których oddziałują inni ludzie, ponoszą nas też emocje. Reagujemy po ludzku. Myślenie mężczyzn jednak różni się od kobiet. Jak mamy problem chwilę myślimy jak go rozwiązać i po problemie, wszystko jest jakieś prostsze i chyba właśnie błędem, jest to że taki sposób myślenia próbujemy tez narzucić naszej drugiej połówce. Jak coś się stało to powiedz mi pomyślimy i jakoś to rozwiążemy, a nawet jeśli się nie da tego rozwiązać to po cholerę się zamartwiać?